Infrathin I ATALAY YAVUZ
“Infrathin”, görünen ile sandığımız arasındaki o neredeyse fark edilmez aralığa odaklanır.
Tekrarlar, sapmalar ve ince farklar algıyı kaydıran kırılgan bir eşik kurar.
Anlam sabitlenmez; çoğalır, yer değiştirir.
Sanat çoğu zaman gördüğümüzde değil, gördüğümüz ile gördüğümüzü sandığımız arasındaki o neredeyse algılanamaz aralıkta belirir. Marcel Duchamp’ın “infrathin” olarak adlandırdığı bu alan; niyet ile gerçekleşme, nesne ile imgesi, anlam ile algı arasındaki ince, kaygan farktır. Tanımlanamaz, ancak deneyimlenebilir.
Atalay Yavuz’un “Infrathin” başlıklı sergisi, bu eşiği bir kavramdan çok bir üretim zemini olarak ele alır. İşler, görünür olan ile henüz biçim kazanmamış olan arasında, tekrar ile farkın birbirine karıştığı kırılgan alanlarda konumlanır. İlk bakışta benzer görünen yüzeyler ve formlar, dikkat yoğunlaştıkça ayrışır; minimal sapmalar, özdeş olanın içindeki farkı açığa çıkarır. Yavuz’un pratiği, form üretmekten ziyade farkı izole etmeye yönelir. Mekân, bu ince ayrımların dolaşıma girdiği bir yüzeye dönüşür; tekrarlar, aralıklar ve varyasyonlar izleyiciyi sürekli karşılaştırmaya, ayırt etmeye ve yeniden görmeye davet eder.
Bu sergi, kesinlikten çok olasılıkla ilgilenir. Her iş, sabit bir anlam önermek yerine çoğul okumalar için açık bir yapı kurar. Dil, şarkı sözlerinden çıkarılan başlıklar aracılığıyla bu kayma alanına girer.
Infrathin, karşıtlıkları çözmekten çok aralarındaki mesafeyi görünür kılar. Bu mesafe ne kapanır ne sabitlenir, sürekli yer değiştirir. Yavuz’un işleri tam da bu hareketin içinde var olur; neredeyse fark edilmeyen farklılıkların, algıyı dönüştürdüğü bir eşikte.
Hafta içi 10:00–18:00
---
Art often emerges not when we simply see, but in that almost imperceptible interval between what we see and what we think we see. This space, what Marcel Duchamp called the “infrathin” is the subtle, slippery difference between intention and realization, object and image, meaning and perception. It cannot be defined, only experienced.
Yavuz’s practice is less about producing form than about isolating difference. Space becomes a surface through which these subtle distinctions circulate; repetitions, intervals, and variations invite the viewer into a continuous process of comparison, differentiation, and re-seeing.
This exhibition is concerned less with certainty than with possibility. Rather than proposing fixed meanings, each work constructs an open structure for multiple readings. Language enters this field of slippage through titles extracted from lyrics; instead of stabilizing meaning, they suspend, multiply, and redirect it.
Infrathin does not resolve oppositions so much as render the distance between them visible. This distance neither closes nor settles; it continuously shifts. Yavuz’s works exist precisely within this movement: at a threshold where barely perceptible differences transform perception.
Weekdays 10:00–18:00
